شما اینجا هستید

تیتر اصلی » مظلوم مثل همیشه
نویسنده : سیدشایان حسینی راد دبیر سرویس شهری

امسال به سبب شیوع بیماری کرونا از شور و شوق دانش‌آموزان برای تجلیل از معلمان در کلاس و مدرسه خبری نیست؛ اما این حسرت و محرومیت از سپاس حضوری از معلمان مانع این نیست که دانش‌آموختگان از خرمن علم و ادب آموزگاران، معلمان و مربیان خود غافل شوند.

اردیبهشت با عطر معلم و شهادت، شمیم بهشت را در فضای کشور می‌پراکند و همگان را به تکریم از مقام معلم وا‌ می‌دارد و صد البته عرق شرم را نیز بر پیشانی می‌نشاند که ما و جامعه‌ ما، نظام اداری و دیوانسالاری حکومتی هنوز هم که هنوز نتوانسته بر وعده‌های خود به معلمان جامه‌ تحقق بپوشاند.
معلم باید قدر ببیند و در صدر نشیند اما دست روزگار معیشت معلم را در گرو گرفته تا منزلت او را نشانه رود.
برخی در این سال‌ها به جای آزاد‌سازی استعداد معلمان برای بهسازی وضعیت اجتماعی، رفاهی و حرفه‌ای خود، با وعده درمانی به ویژه در روزهای نزدیک به هفته‌ معلم سعی می‌کنند با امید کاذب بی تدبیری و ناتوانی خود را بپوشانند.
امروز مسائلی همچون مشارکت اثر بخش معلمان در نظام اداری و مالی، برنامه ریزی آموزش، آموزش‌های حرفه‌ای معلمان، سنجش توانمندی، نظارت و ارزشیابی مهارتی و شغلی، نظام رتبه بندی و بهبود رفاه آنان با کمترین تکانه به پیش رفته است.
معلم ” واژه ای است که در فرهنگ لغت معین” تعلیم دهنده، آموزنده اعم از آموزگار، دبیر و استاد “معنی شده است .
از سال ۵۸ این مناسبت وارد تقویم جمهوری اسلامی شده است. این درحالی بود که شهید مطهری در مغرب روز یازدهم اردیبهشت به شهادت رسید. حال چرا روز دوازدهم اردیبهشت روز معلم نامیده شد؟
جواب این سوال را باید در هجده سال قبل از آن تاریخ جست و جو کرد، یعنی دوازدهم اردیبهشت سال ۱۳۴۰ شمسی. روزی که معلمان تهرانی جلوی مجلس شورای اسلامی در اعتراض به قانونی که در آن اشل حقوقی معلمان کم در نظر گرفته شده بود، تجمع کرده بودند. این تجمع از طرف پلیس دستخوش حمله قرار گرفت و در تیراندازی یک افسر شهربانی یکی از معلمان به نام «ابوالحسن خانعلی» که دبیر دبیرستان‌های تهران بود به شهادت رسید. وقتی خبر این واقعه به سراسر کشور رسید، اعتصاب معلمان سراسری شد و در تهران اجتماع اعتراضی بزرگ‌تری نسبت به روزهای قبل شکل گرفت تا جایی که دولت وقت مجبور شد خواسته‌های معلمان معترض را بپذیرد. وزیر برکنار شد و شخصی که در حمایت فرهنگیان بود، به وزارت رسید.
از آن سال به بعد، دوازدهم اردیبهشت روز معلم نام گرفت. معلمان تهرانی هر سال در روز دوازدهم اردیبهشت با حضور در کنار مزار وی یاد و خاطره همکار شهیدشان را که در راه اهداف و حقوق صنفی معلمان به شهادت رسیده بود گرامی می‌دارند.
هر چند در تقویم و رسانه‌های رسمی هیچ گاه به قضایای سال ۱۳۴۰ و شهادت مرحوم خانعلی اشاره‌ای نمی‌شود؛ اما وظیفه تک تک معلمان است که در روز معلم از مرحوم خانعلی که در راه رسیدن به اهداف صنفی به شهادت رسید به نیکی یاد کنند.
معلمان، فداکار، ایثارگر و مهربان ترین انسان هایی هستند که برای ساخت آینده این کشور و پرورش جوانانی که گاهاً علاقه ای به تحصیل ندارند از جان مایه می‌گذارند تا همان حقوق اندک برای امرار معاش حلال شود. معلمانی که هر از گاهی در میدان شهدا و مقابل اداره کل آموزش و پرورش نسبت به مشکلات خود اعتراض دارند؛ اما گوش شنوایی نیست.

سیدشایان حسینی راد دبیر سرویس شهری

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است -
آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد -

پایگاه خبری تحلیلی افق مشهد