رفتن به بالا
  • سه شنبه - ۶ خرداد ۱۳۹۹ - ۱۳:۰۸
  • کد خبر : ۵۱۰۲۶
  • چاپ خبر : دارو و واکسن ها در حال آمدن هستند اما توسط چه کسانی؟
تجارت یا سلامتی؟!

دارو و واکسن ها در حال آمدن هستند اما توسط چه کسانی؟

دارو و واکسن ها در حال آمدن هستند اما توسط چه کسانی؟چگونه باید مطمئن شد که اختراعات مانعی برای بهداشت جهانی نیستند ؟

مسابقه سریعی برای تولید واکسن covid-19 بوجود آمده است.

تعداد بسیاری از موسسات دانشگاهی و شرکت های مختلف در سراسر جهان کار سختی دارند و تا کنون هشت شرکت  واکسن  خود را به مرحله آزمایش بالینی رسانده اند  یا در حال نزدیک شدن به این مرحله هستند. انستیتوی جنر دانشگاه آکسفورد در حال حاضر یکی از این شرکت ها که  قرار است تا پایان ماه می آزمایش های گسترده انسانی را آغاز کند.

این هفته ، یک شرکت بیوتکنولوژی مستقر در ماساچوست ، مدرن ، اعلام کرد که واکسن covid-19 اش در آزمایش های اولیه بر روی انسان تولید آنتی بادی کرده است.در واقع می توان چنین گفت که برای جایگزین کردن داروهای موجود با با نمونه های جدید فشار زیادی ایجاد شده است.

تا اواسط ماه آوریل ، فقط در ایالات متحده ، ۹۵۰ پیشنهاد تولید دارو برای تأیید به سازمان غذا و دارو ارسال شده بود و بیش از ۷۰ نمونه آزمایشی  دارویی COVID-19 در حال انجام بود.

سرعت قابل توجه است: واکسن ها و داروهای جدید حداقل به مدت یک دهه طول می کشند تا آزمایش شوند ، اما تلاش های گسترده تحقیقاتی جهانی باعث شده است تا  بتوان طی ۱۸ ماه واکسنی را تولید کرد که نتیج امیدوار کننده داشته باشد.

اگر یک واکسن یا یک درمان یا هر دو یافت شود ، کار بعدی و به طور بالقوه مشکل تر تولید سریع و توزیع عادلانه داروها ، در سطح جهانی خواهد بود.برای انجام این کار نیاز به نبوغ و حسن نیت  جهانی است که بتواند بر موانع غلبه کند

به عنوان مثال ، یک کشور می تواند برای یک درمان مؤثر یا واکسن برای خود و شهروندان تلاش کند  و دیگران نیز به همین ترتیب در نتیجه  حقوق مالکیت معنوی می تواند مانع از رسیدن واکسن یا داروها  به کشورهای فقیر و آسیب دیده  شود ، یا زنجیره

تأمین جهانی – که به شدت تحت تأثیر بیماری COVID-19  قرارگرفته است – می تواند شکست بخورد ، و از توزیع به موقع جلوگیری می کند.

سازمان تجارت جهانی (WTO) از زمان شروع همه گیری ، از طرف راست و چپ مورد حمله قرار گرفته است.این سازمان به همراه سیستم گسترده تجارت چند جانبه که آن را تنظیم می کند ، قطعاً به نوسازی و اصلاحات نیاز دارد.

اما جامعه جهانی باید با توجه به بحران حاضر  برای یکبار هم که شده  روی سیستم فعلی بازنگری انجام دهد .

بهترین راه برای اطمینان از ارائه واکسن و معالجه برای همه کسانی که به آنها نیاز دارند ، از جمله آنهایی که در کشورهای در حال توسعه هستند ، این است که کشورها متعهد شوند که با همکاری مشترک ، مطابق با قوانین WTO ، مانع حمایت از تجارت و حقوق مالکیت معنوی شوند در بخش بهداشت عمومی شوند.

درس های بحران ایدز

شاید خاموش شدن چراغ زندگی ملت ها در بحران کرونا بی سابقه باشد ، اما ظهور و شیوع جهانی یک بیماری عفونی کشنده نیست.

تقریباً دو دهه پیش ، در مبارزه با ایدز ، کشورهای عضو سازمان تجارت جهانی به این نتیجه رسیدند که باید برای تغییر قوانین و شیوه های موجود و ایجاد انواع قواعد ، نهادها  و روابط مشترک تازه همکاری کنند که تا امروز نیز ادامه داشته است لذا برای پایان دادن به همه گیر کوراو ویروس نیز باید با همین شیوه کار کنند .

در ژوئیه سال ۲۰۰۰ ، با نزدیک شدن به اپیدمی جهانی اچ آی وی / ایدز ، دانشمندان ، متخصصان بهداشت عمومی و سیاستمداران از سراسر جهان برای کنفرانس XIII بین المللی ایدز در دوربان ، آفریقای جنوبی جمع شدند.این نخستین باری بود که این رویداد دوسالانه در یک کشور در حال توسعه برگزار می شد ، چه رسد به اینکه سرعت بالای سرایت عفونت HIV  را داشته باشد ، و این کنفرانس به جلب توجه مردم بر نابرابری های نگران کننده جهانی در دسترسی به درمان کمک کرد.

در آفریقا ، قاره ای که بیش از همه از طریق ایدز ویران شده بود ، شیوع آن به حدی گسترده بود که ۱۵ درصد از کودکان در اوگاندا به دلیل بیماری یتیم شده بودند و بیش از ۳۵ درصد از بزرگسالان در بوتسوانا به این ویروس آلوده بودند.  اما ترکیب ضد ویروس

سه دارویی (ART) لازم برای درمان این بیماری پس از آن بیش از ۱۰،۰۰۰ دلار برای هر نفر در هر سال است – که به بیش از ۹۹ درصد از ۲۵ میلیون نفر مبتلا به HIV  در سراسر جهان را تحت پوشش قرارداده است .

ادوین کامرون قاضی دیوان عالی آفریقای جنوبی در سخنرانی کنفرانس دوربان :  بسیار ناشایست و تکان دهنده است که سیستم تجارت جهانی به آن بزرگی  نتوانسته است با گزینه درمانی برای بیماران مبتلا به ایدز که در حال مرگ در کشورهای فقیر هستند محافظت کند، محکوم کرد.

کامرون و دیگر رهبران و فعالان جامعه مدنی بیان داشتند که  قیمت ها و عدم دسترسی به  دارو شرکت های بزرگ را که به دلیل برقراری حق مالکیت معنوی به صورت انحصاری درآمده اند بیشترین آسیب را به کشور های که بیشترین مبتلایان را داشته اند ، وارد کرده است.

حق مالکیت معنوی که با موافقتنامه TRIPS در سال ۱۹۹۵ به اجرا در آمد -همان سالی که  WTO تأسیس شد – کشورهای درحال توسعه را ملزم کرد  که حقوق شرکت های دارویی را رعایت کرده و در ذیل مفاد قرارداد ها پرداخت های خود را انجام دهند .

در اواخر دهه ۱۹۹۰، سیستم های بهداشت عمومی در بسیاری از کشورها برای مقابله با اپیدمی ایدز ، باعث ایجاد اختلافات پیرامون قوانین توافق نامه TRIPS در سراسر جهان شد و دولت های کشورهای در حال توسعه را علیه شرکت های قدرتمند دارویی و برخی از کشورهای ثروتمند که در آنها این شرکت ها قرار داشتند، دست به اعتراض زدند.

یک قانون برزیلی در سال ۱۹۹۶ ، حق ثبت اختراع درمورد داروهای HIV / AIDS را به نفع تولید محلی ، ملغی کرد و باعث شد که ایالات متحده سالها برزیل را از طریق WTO تحت فشار قرار دهد.

در سال ۱۹۹۸  دولت پس از آپارتاید آفریقای جنوبی،  قانون را اصلاح کرد تا داروهای  HIV / AIDS  ارزان قیمت تر در دسترس عموم  قرار بگیرند ،  و خود را برای مقابله با دعاوی از ۴۱ شرکت داروسازی آماده کرد .

کنفرانس ایدز در دوربان نقطه عطفی در افکار عمومی جهانی بود.خشم اخلاقی ناشی از مرگ و میر ایدز در کشورهای فقیر رو به رشد بود درنتیجه  صنعت داروسازی و سازمان تجارت جهانی شروع به پاسخگویی کردند.دادخواستها علیه دولت برزیل و آفریقای جنوبی در سال ۲۰۰۱ کاهش یافت و در آن سال ، تولیدکننده داروهای عمومی هند Cipla نسخه ترکیب سه دارویی ART  خود را با فقط  ۳۵۰ دلار برای هر بیمار در سال  را شروع کرد.

جلسه وزیران WTO در دوحه ، قطر ، در نوامبر ۲۰۰۱ منجر به اعلامیه ای شد که توافق نامه TRIPS “می تواند و باید به گونه ای حمایت شود که از حقوق اعضای WTO برای حمایت از بهداشت عمومی و به ویژه برای ترویج دسترسی به آنها  مطابق با این جمله تفسیر و اجرا شود ” دارو برای همه. ”

ادامه دارد ….

نوشته شده توسط Jennifer Hillman  در مجله foreign affairs

ترجمه : عماد ابراهیمی

 

اخبار مرتبط