رفتن به بالا
  • شنبه - ۱۶ فروردین ۱۳۹۹ - ۰۸:۰۰
  • کد خبر : ۵۰۳۶۴
  • چاپ خبر : چه نفس هایی به خطر می افتند
برای روشنی خانه هایمان

چه نفس هایی به خطر می افتند

اگر به یک سال قبل برگردیم و از مردم بپرسیم سال ۹۸ را چگونه ارزیابی می کنید کمتر کسی خواهد گفت یک ویروس تمامی بخش های این کشور را تعطیل خواهد کرد، فراز و فرودهایی که سال گذشته برای مردمان این سرزمین داشت به نوبه خود بسیار نادر بود، سختی هایی را که گوناگون و فراگیر بود و طبیعتاً روحیه زندگی را تحت الشعاع قرارداده بود و با آمدن این ویروس منحوس در انتهای سال تجربه عجیبی را برای همه رقم زد، از کار دست کشیدن برای حفظ سلامتی و ایام را درکنار خانواده گذراندن، زمان زیادی را دربرگرفت، حال امّا هستند کسانی که نه تنها در این سال سخت بلکه همیشه با از جان گذشتگی خود تلاش کرده اند که خانه های دیگران لبریز از شادی و نشاط باشد،

آنها انتخاب کرده اند که بی وقفه در همه شرایط با کار خود معنی ایثار را تا همیشه زنده نگه دارند، یکی از این مشاغل کارگران اتفاقات و عملیات برق هستند که برای روشن ماندن چراغ خانه ها از سیل و زلزله و طوفان و رعد و برق گرفته تا آلودگی و ویروس و جنگ همیشه برای خدمتگذاری به مردم حاضرند و هیچ وقت کوتاهی نکرده اند. هرچند که اگر نبود توکل و شکرگذاری آنها به خداوند دستهای خالی پیش خانواده توانشان را برای کارکردن به حداقل می رساند، ایشان کوچکترین نقطه این استان را با جان و دل نورانی می کنند تا مبدا خاموشی، شرمندگی پدران دیگر را در این دوران سخت چندبرابر کند،امّا این جهادگران خواسته هایی دارند که هیچ کدام از آنها بی جا نیست.

مثلاً یکی از این سیمبانها می گفت: مگر می شود ما چندین و چند بار هر روز بالای تیر باشیم ولی به خاطر اینکه متوسط ساعات بالای ارتفاع ماندن ما از حد انتظار قانونی پایین تر است ما شغل سخت نیستیم؟! مگر پاهای ما برای بالا رفتن میفهمند که با ساعت مشخص باید خسته شود؟! روزهایی هست که ما بیش از ۲۰بار فراز و فرود داریم آیا این فقط یک عدد است؟! شبهایی بوده در برف های چندین سانتی متری که حتی ماشین توان عبور نداشته است ما به دل مهلکه زدیم جالب آنکه حتی زیر همان تیر شغالی، سگی یا گرگی از سرما یخ زده است ولی ما به عشق این مردم تا وصل شدن برق دست نکشیده ایم. دوستش می گوید : رعد و برق هایی در این بیابان ها می زند که به راحتی می تواند ما را خشک کند ، ما برای این موارد تجربه کافی داریم ولی آیا این دلیلی می شود که این شغل سخت نیست ؟!

ایشان دغدغه هایی از جنس همه مردم دارند، بیشتر نیروهای اتفاقات و عملیات برق استان خراسان رضوی نیروهای شرکتی هستند و برای همین تفاوت فاحش ریالی با نیروهای رسمی دارند، آنها دنبال یکی شدن حقوقشان نیستند فقط می گویند همان چیزی که حقمان است باید قانونی شود تا برسیم

یکی از آنها می گوید : خداخیرش بدهد مدیر جدید استان را که حداقل ما همه را به یک چشم نگاه میکند امّا برای آنکه ما را به حقمان برساند خیلی موانع قانونی پی رویش است ، ما مثلاً مواقعی است که بیش از ۷۰ کیلومتر از مرکز شهرستان خارج می شویم و راه های صعب العبور را طی می کنیم و حتی مکانهایی است که بیسیم و گوشی موبایل آنتن نمی دهد ولی به ما ماموریت تعلق نمی گیرد چون در نوع کارما آمده است که رفت و امد داخل شهرستان شامل ماموریت نمی شود، پس ان قانون بالای ۵۰ کیلومتر چیست؟!

البته یکی دیگر از نیروهای شهرستان دیگری می گوید که ما در استان مجاور هم می رویم یعنی بیشتر از ۱۰۰ کیلومتر ولی چون حوزه نفوذ شهرستان ما تا آنجا تعریف شده دیگر به ما ماموریت نمی دهند

شهرستان هایی هم داریم که به دلیل پایین بودن جمعیت آنها شیفت شب نیروهای سیمبان به صورت آنکال است و شرایط دو نوبت کاری محسوب می شود که البته گله های آنها حتی بیشتر است .

می گفت : هیچ شب نبود که بی استرس بخوابم، مگر می شود آرام بود وقتی که حادثه ای خبر نمی کند! کل روزهای سال ماها سرکار هستیم و هیچ وقفه ای در کار ما نیست، تعطیلی نداریم و ساعت محاسبه آنکال ما واقعاً زیاد نیست، متاسفانه نگرانی از زنگ خوردن گوشی ما به خانواده ما منتقل شده است و ما پیش آنها شرمنده ایم.

اپراتورها نیز دوش به دوش نیروهای سیمبان، شبانه روز مشغول و گوش به زنگ هستند و برای تقسیم درست نیروها و انجام به موقع اقدامات لحظه ای حواسشان پرت نمی شود .

می گوید : شاید باورتان نشود ولی چون ما برای مرخصی باید به جای یک دیگر بایستیم، مواردی بوده که شاید ۳۶ ساعت در یک اتاق محبوس بودم و دنیا دیگر برایم تیره و تار بود، واقعاً اگر کوچکترین خطایی از ما سربزند برای بچه های سیمبان خطرناک است و حتی یک حادثه کوچک اگر درست مدیریت نشود تبدیل به بحران می شود . انرژی دادن به بچه ها که از عملیات برمیگردند به عهده ماست.

در این روزهای ویروس هم که سلامتی برای همه ارزشمند است ایشان با کمترین امکانات مستقیم با مردم در ارتباط هستند و حتی روزهای عید نیز بی وقفه مشغول هستند

یکی دیگر ازایشان می گوید : باور کنید ماهم از این این بیماری می ترسیم و خانواده های ما نگران هستند برخی از شهرستان ها تجهیزات سلامتی گرفته اند ولی برای ماها که در شهرستان های کوچک هستیم تهیه لوازم سخت هست وگرنه ما تعهد داده ایم که همیشه برای خدمت در کنار مردم باشیمو هستیم.

کم نیستند ایشانی که واقعاً فداکاری در کارشان به شیوه حداکثری انجام می دهند و فقط می خواهند که هم مردم و هم مسئولین با آنها بر اساس حقشان برخورد کنند تا آنها نیز پیش خودشان و خانواده سربلند باشند هرچند که انصافاً معامله آنها با خداوند اجر و پاداش بیشتری از مال دنیا دارد ولی این نافی این نیست که انتظار بحقشان نشنیده گرفته شود هرچند که به گفته خودشان با روی کار آمدن مدیریت جدید در شرکت برق استان خراسان رضوی خیلی از مطالبات گذشته درحال وصول است و در ساختارهای حقوقی ایشان تغییراتی درحال رخدادن می باشد و البته موانع سازمانی سرعت را کاسته است.

عماد ابراهیمی

کارشناس فرهنگی و اجتماعی

اخبار مرتبط